الکامپ هنوز ایستاده است
گوپا: سال قبل جنگ ۱۲ روزه موجب شد برگزاری الکامپ به تعویق بیفتد. امسال اما در حالیکه شرایط به مراتب دشوارتر است، الکامپ در موعد خود برگزار می گردد. این اتفاق را نه باید بیش از حد نمادین کرد و نه بی اهمیت دانست.
گوپا به نقل از خبرنگاران جوان: رئیس دولت آمریکا در توییت اخیر خود از شروع یک «جنگ اقتصادی بی سابقه» مقابل ایران سخن گفته و از قطع مسیر های مالی و تجاری و اعمال فشار بر کشور هایی که به ادامه فعالیت اقتصادی ایران کمک کنند، آگاهی داده است.
در این ادبیات، هدف روشن است: افزایش فشار تا جایی که اقتصاد ایران امکان ادامه فعالیت را از دست بدهد. این تهدید را میتوان از زوایای مختلف سیاسی و امنیتی تحلیل کرد؛ اما برای آنهایی که در اقتصاد ایران فعالیت می نمایند، یک پرسش مستقیم تر وجود دارد: اقتصاد ایران در مقابل چنین فشاری چه می کند؟
برای پاسخ، شاید لازم نباشد خیلی دور برویم. کافی است به الکامپ سال جاری نگاه نماییم. سال قبل جنگ ۱۲ روزه سبب شد برگزاری الکامپ به تعویق بیفتد. سال جاری، در حالیکه شرایط بمراتب وخیم تر است، الکامپ در موعد خود انجام می شود. این اتفاق را نه باید بیش از حد نمادین کرد و نه بی اهمیت دانست.
الکامپ، در ساده ترین تعریف، محل گردهمایی بخش قابل توجهی از صنعت فناوری اطلاعات و اقتصاد دیجیتال ایران است. این که این صنعت، بعد از یک سال پرالتهاب، باردیگر برای برگزاری رویداد اصلی خود آماده می شود، یک حقیقت اقتصادی است؛ اقتصادی که تحت فشار و محاصره قرار گرفته، اما متوقف نشده است. این البته به مفهوم عادی بودن شرایط نیست.
کسب وکار های فناوری با مجموعه ای از فشار های همزمان مواجه اند؛ از تحریم و دشواری دسترسی به فناوری، تجهیزات و بازار های بین المللی گرفته تا نااطمینانی در محیط کسب و کار، دشواری سرمایه گذاری، محدودیت های زیرساختی و تصمیم هایی که گاهی با سرعت تحولات این صنعت تناسب ندارند. اما دراین میان، یک نکته کمتر مورد توجه قرار می گیرد: فشار خارجی، تنها زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که با اصطکاک داخلی جمع شود.
اگر تحریم، دسترسی به فناوری را دشوار می کند، نباید مقررات و فرایند های داخلی نیز استفاده از ظرفیتهای موجود را دشوارتر کنند. اگر فشار خارجی سرمایه گذاری را پرریسک تر می کند، تصمیم های غیرقابل پیش بینی نباید این ریسک را بیشتر کنند و اگر هدف، کاهش توان اقتصادی ایران است، نباید منابع محدود کشور صرف ساختن ساختار ها و سامانه هائی شود که داده تولید می کنند، اما لزوماً به تصمیم بهتر منجر نمی شوند.
اینجا فناوری از یک مبحث صنفی فراتر می رود. مساله فقط این نیست که صنعت فناوری چه محصولی تولید می کند؛ مساله اینست که اقتصاد ایران چقدر از این ظرفیت برای حل مسایل خودش بهره می گیرد.
امروز در قسمت های مختلف کشور، داده کم نداریم. داده های تجارت، تولید، انبار، توزیع، قیمت و عرضه در سامانه ها و زیرساخت های مختلف تولید می شوند. چالش اصلی، همیشه تولید داده بیشتر نیست؛ گاهی مساله اینست که داده های موجود چقدر می توانند به تصویر قابل اتکایی از وضعیت اقتصادی و سپس به تصمیم بموقع تبدیل شوند.
اگر بتوان از همین ظرفیت برای تشخیص زودتر یک اختلال در زنجیره تأمین، شناسایی یک روند غیرعادی یا تعیین دقیق تر اولویت مداخله استفاده کرد، فناوری دیگر صرفا مبحث یک نمایشگاه نیست؛ بخشی از شیوه اداره اقتصاد است.
به نظرم دولت باید از صنعت فناوری چنین انتظاری داشته باشد. نه فقط ساخت سامانه های بیشتر، بلکه حل مسئله. البته این انتظار، متقابل است. بخش خصوصی فناوری نیز نمی تواند همیشه صرفا از دولت مطالبه کند. اگر مدعی نقش آفرینی در اقتصاد کشور است، باید بتواند برای مسایل حقیقی کشور پیشنهاد هایی مشخص، قابل آزمون و قابل اندازه گیری ارایه کند.
به همین دلیل، شاید یکی از بحث های مهم الکامپ سال جاری این نباشد که کدام فناوری جدیدتر یا جذاب تر است؛ بلکه این باشد که با فناوری های موجود، کدام مساله حقیقی کشور را میتوان بهتر حل کرد؟
این پرسش بخصوص در وضعیت فعلی اهمیتی مضاعف دارد. در یک اقتصاد تحت تحریم و محاصره، هر افزایش راندمان، هر کاهش هزینه، هر تصمیم دقیق تر و هر فرآیندی که بتواند سریع تر و کم خطاتر صورت گیرد، ارزش اقتصادی دارد. در چنین شرایطی، هوش مصنوعی، داده، پلت فرم و سایر فناوری های دیجیتال نباید فقط در ویترین فناوری باقی بمانند. باید بتوانند به مسایل حقیقی اقتصاد وارد شوند.
این نگاه، هم از دولت مسئولیت بیشتری می خواهد و هم از صنعت فناوری. دولت باید بخش خصوصی فناوری را صرفا پیمانکار پروژه های خود نبیند و از ظرفیت آن برای حل مسایل حقیقی استفاده نماید. در مقابل، صنف نیز باید از سطح بیان مشکلات اعضاء خود فراتر برود و بتواند چاره روی میز بگذارد.
این شاید یکی از نقش های مهم یک تشکل صنفی در وضعیت فعلی باشد: استفاده از توان فنی صنعت برای یافتن چاره هایی که برای اقتصاد کشور قابل استفاده باشند. الکامپ می تواند محل ایجاد همین گفت و گو باشد.
نه به جهت اینکه مشکلات را پنهان کند یا تصویری غیرواقعی از شرایط صنعت فناوری ارایه دهد؛ بلکه به جهت اینکه نشان دهد این صنعت، با وجود همه فشارها، هنوز در رابطه با مساله هایش فکر می کند، هنوز امکان گردهم آمدن دارد و هنوز می تواند در رابطه با مسیر بعدی خود تصمیم بگیرد. جنگ ۱۲ روزه در سال گذشته، الکامپ را به تعویق انداخت.
سال جاری، اما، باوجود تشدید جنگ و تنش، الکامپ در موعد خود انجام می شود. این اتفاق به تنهایی اقتصاد ایران را نجات نمی دهد و قرار نیست از آن یک حماسه بسازیم. اما یک حقیقت را نمی شود نادیده گرفت: اگر هدف، متوقف کردن ایران است؛ الکامپ هنوز ایستاده است.
*علیرضا کشاورز جمشیدیان - عضو هیات مدیره سازمان نظام صنفی رایانه ای استان تهران
منبع: goopa.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب